Op zondag 11 oktober 2026 vindt de jaarlijkse Dag van of voor de Gevangene plaats. Het thema dit jaar is ‘Zo genaamd’.
Je komt niet zomaar in de gevangenis terecht, maar soms is het lijntje tussen wel of niet in de gevangenis terecht komen heel erg dun. Eén keertje je laten gaan en je eigen grenzen niet respecteren, kan al grote gevolgen hebben. Maar wat er ook is gebeurd, hoe onherroepelijk de gevolgen van je daden ook zijn, je blijft altijd een mens, met je eigen naam, je eigen gezicht, zoon of dochter van, partner van, papa of mama van. En net dat maakt het zo ontzettend moeilijk… Mensen zijn altijd meer dan hun daden. En zo raak je meteen aan ons christelijke geloof… Durf jij, durft u dat ook echt te geloven…. Dat wij meer zijn dan onze daden. Dat wij geliefd zijn tot in de donkerste diepte van onszelf, waar geen mens komen kan…. Geliefd, gekend bij onze naam.
Psalm11 (uit: In de stilte van mijn cel – 150 psalmen van gevangenen))
Schuilen doe ik in de stilte van mijn cel of bij mensen die ik vertrouw. Hoe kunnen jullie zeggen, dat je in de gevangenis niet vrij kan zijn? Er zijn altijd wel verleidingen om je iets slechts te laten doen. Wat kan een mens anders doen, dan rustig blijven? Iedereen keurt zichzelf en elkaar, iedereen kijkt vanuit zijn eigen perspectief, onwetend oordelen we over onszelf en anderen. Familie, ikzelf en de wereld om ons heen keurt ons. Wie een kuil graaft voor een ander, valt er zelf in. Wie oprecht teleurgesteld is in zichzelf, hoopt op vergeving.
Het thema ‘Zo genaamd’ roept veel vragen op. Over namen die mensen elkaar geven en over namen die we voor zichzelf kiezen. Over wat echt is en wat slechts schijn. Over vertrouwen: wie is werkelijk wie hij of zij zegt te zijn? Hoe word je gezien door anderen en hoe zie je jezelf? En dan blijkt al snel dan dat een naam nooit zomaar een naam is. Dat woorden ertoe doen. En dat achter elke naam een mens schuilgaat, met een verhaal dat gehoord wil worden.
Katrien.
Afbeelding: Christ of Maryknoll | Br. Robert Lentz, OFM
